این روزها دارم سقوط البرکامو رو میخونم،برای چهارمین بار..

در یکی از میکده های امستردام،مردی از خود و زندگی خودسخن می گویدو سقوط تدریجی خود را مرحله به مرحله شرح می دهد.ژان باتیست کلمانس،که روزگاری درپاریس وکیلی مبرز و موفق،و نمونه ی انسانی گشاده دست بوذه است،اینک برگذشته نگاهی هولناک می اندازدو در پرتو ذهنی هشیار ،دروغ و دورویی خود ودیگران را فاش می سازد.در این جهان و در این زمان هیچ کس نمی تواندخود رابیگناه بداند.تصویری که کلمانس از خود عرضه می کندناگهان تصویر خود ما می شود.